مهاجرت به کره جنوبی یا چین در سالهای اخیر به دلیل اقتصادهای پویا، فرصتهای شغلی متنوع و فرهنگهای غنی این دو کشور، توجه بسیاری را به خود جلب کرده است. هر دو کشور، با وجود تفاوتهای فرهنگی و سیاسی، مقصدهایی جذاب برای مهاجران از سراسر جهان هستند. اما انتخاب بین این دو کشور نیازمند درک دقیق از شرایط مهاجرتی، سیاستها، هزینههای زندگی و چالشهای فرهنگی است. این مقاله به بررسی جزئیات مهاجرت به کره جنوبی و چین میپردازد تا به شما کمک کند تصمیم آگاهانهای بگیرید.
کره جنوبی تا اوایل دهه ۱۹۹۰ عمدتاً به عنوان کشوری شناخته میشد که نیروی کار خود را به کشورهای دیگر مانند ایالات متحده، آلمان و خاورمیانه صادر میکرد. اما با رشد سریع اقتصادی و کاهش نرخ بیکاری، این کشور به یک مقصد مهاجرتی تبدیل شد. طبق گزارش سازمان ملل، کره جنوبی در سال ۲۰۰۷ به طور رسمی به عنوان یک کشور گیرنده مهاجر شناخته شد. تعداد خارجیها در این کشور از ۳۹۰,۰۰۰ نفر در سال ۱۹۹۷ به ۱ میلیون نفر در سال ۲۰۰۷ افزایش یافت، که شامل ۶۳۰,۰۰۰ کارگر موقت، ۱۰۰,۰۰۰ همسر خارجی و ۲۳۰,۰۰۰ مهاجر غیرقانونی بود.
بر اساس دادههای سال ۲۰۲۴، خارجیها ۵.۲ درصد از جمعیت کل کره جنوبی را تشکیل میدهند. در سال ۲۰۱۹، افراد متولد خارج از کشور تنها ۲.۳ درصد از جمعیت را شامل میشدند که کمتر از میانگین جهانی ۳.۵ درصد است. تا دسامبر ۲۰۲۴، تعداد خارجیهای مقیم کره جنوبی به ۲,۶۵۰,۷۸۳ نفر رسیده است که شامل ۶۲۵,۶۶۳ ساکن موقت میشود. همچنین، تعداد شهروندان کرهای که از طریق تابعیت به این کشور پیوستهاند، از ۲۰۰,۰۰۰ نفر فراتر رفته است.
جدول زیر تعداد مهاجران به کره جنوبی را بر اساس ملیت در سالهای ۲۰۱۹ و ۲۰۲۴ نشان میدهد:
کشور | تعداد (۲۰۲۴) | تعداد (۲۰۱۹) |
چین | ۹۵۸,۹۵۹ | ۱,۱۰۱,۷۸۲ |
ویتنام | ۳۰۵,۹۳۶ | ۲۲۴,۵۱۸ |
تایلند | ۱۸۸,۷۷۰ | ۲۰۹,۹۰۹ |
ایالات متحده | ۱۷۰,۲۵۱ | ۱۵۶,۹۸۲ |
ازبکستان | ۹۴,۸۹۳ | ۷۵,۳۲۰ |
نپال | ۷۴,۶۴۱ | ۴۲,۷۸۱ |
کره جنوبی چندین نوع ویزا برای مهاجران ارائه میدهد که بسته به هدف مهاجرت متفاوت است:
کره جنوبی همچنین سیاستهایی برای جذب نیروی کار خارجی معرفی کرده است، مانند کاهش شرایط مالی برای ویزای دانشجویی و تسهیل استخدام کارگران خارجی. با این حال، برخی سیاستها، مانند الزام به قبولی در آزمون زبان کرهای برای همسران خارجی، مورد انتقاد قرار گرفتهاند.
مهاجران به کره جنوبی با چالشهایی مانند یادگیری زبان کرهای، تطبیق با فرهنگ محلی و گاهاً تبعیض مواجه میشوند. با این حال، فرصتهای شغلی با درآمد بالا، هزینه زندگی معقول (اجاره آپارتمان کوچک حدود ۱.۵ تا ۲.۵ میلیون وون یا ۱۳۰,۰۰۰ تا ۲۱۵,۰۰۰ دلار) و سیستم بهداشتی پیشرفته از مزایای این کشور هستند. مهاجران همچنین از حمایت جوامع خارجی بهرهمند میشوند، با بیش از ۲۲,۹۸۸ عضو در گروههای مهاجرتی و رویدادهای ماهانه.
چین پس از اصلاحات اقتصادی در اواخر دهه ۱۹۷۰، به مقصدی برای مهاجرت بینالمللی تبدیل شد. افزایش تجارت جهانی و رشد اقتصادی، مهاجران را به شهرهای بزرگ مانند پکن، شانگهای و گوانگژو جذب کرد. در اواخر دهه ۱۹۹۰، مهاجرت آفریقاییها به گوانگژو منجر به تشکیل منطقهای به نام “شهر آفریقا” شد که حدود ۱۰ کیلومتر مربع وسعت دارد.
بر اساس سرشماری سال ۲۰۲۰ چین، تعداد مهاجران ۱,۴۳۰,۶۹۵ نفر بود که شامل ۸۴۵,۶۹۷ شهروند خارجی و ۵۸۴,۹۹۸ ساکن هنگکنگ، ماکائو و تایوان میشد. در سال ۲۰۲۳، حدود ۱۲,۰۰۰ خارجی اقامت دائم داشتند. تخمین زده میشود که حدود ۵۰۰,۰۰۰ آفریقایی در چین زندگی میکنند، که حدود ۱۰۰,۰۰۰ نفر از آنها در گوانگژو هستند.
جدول زیر تعداد مهاجران به چین را بر اساس گروههای خاص نشان میدهد:
گروه | تعداد (تقریبی) |
کل مهاجران (۲۰۲۰) | ۱,۴۳۰,۶۹۵ |
خارجیهای مقیم دائم (۲۰۲۳) | ۱۲,۰۰۰ |
آفریقاییها در چین (۲۰۲۰) | ۵۰۰,۰۰۰ |
آفریقاییها در گوانگژو | ۱۰۰,۰۰۰ |
چین ویزاهای مختلفی برای مهاجران ارائه میدهد:
منطقه آزاد تجاری هاینان از سال ۲۰۱۹ سیاستهای ترجیحی برای دانشجویان خارجی و سرمایهگذاران ارائه میدهد، مانند اقامت ۲ ساله برای دارندگان مدرک کارشناسی ارشد و بالاتر. با این حال، چین در مورد مهاجران غیرقانونی، بهویژه از کره شمالی، سیاستهای سختگیرانهای دارد و آنها را به عنوان مهاجران اقتصادی بازمیگرداند.
مهاجران به چین با چالشهایی مانند یادگیری زبان چینی، تطبیق با قوانین اجتماعی نانوشته و خطرات بهداشتی (مانند تب دنگ در برخی مناطق) مواجه میشوند. اما هزینه پایین زندگی (اجاره آپارتمان یکخوابه در گوانگژو حدود ۳,۵۰۰ یوان یا ۵۰۰ دلار)، فرصتهای شغلی در بخش فناوری و حمایت جوامع مهاجرتی با بیش از ۱۰۴,۴۸۶ عضو، از مزایای مهاجرت به این کشور هستند.
هر دو کشور سیاستهای مهاجرتی خود را برای جذب نیروی کار ماهر و سرمایهگذاران تنظیم کردهاند. کره جنوبی بر کارگران موقت و همسران خارجی تمرکز دارد، در حالی که چین بر جذب متخصصان فناوری و سرمایهگذاران تأکید دارد. کره جنوبی شرایط آسانتری برای اقامت دائم ارائه میدهد، در حالی که چین فرآیند سختتری برای “کارت سبز چینی” دارد.
کره جنوبی با کمبود نیروی کار و پیری جمعیت مواجه است، که مهاجرت را به یک ضرورت تبدیل کرده است. چین، با جمعیت عظیم و اقتصاد رو به رشد، بیشتر به دنبال مهاجران متخصص است. هر دو کشور جوامع مهاجرتی قوی دارند، اما کره جنوبی به دلیل همگنی فرهنگی ممکن است چالشهای بیشتری برای تطبیق فرهنگی ایجاد کند.
با توجه به کاهش نرخ زادوولد در کره جنوبی، انتظار میرود این کشور سیاستهای مهاجرتی خود را تسهیل کند. چین نیز با توسعه مناطق آزاد تجاری، احتمالاً مهاجرت متخصصان را افزایش خواهد داد.
مهاجرت به کره جنوبی یا چین هر یک مزایا و چالشهای خاص خود را دارد. کره جنوبی با درآمدهای بالا و سیستم بهداشتی پیشرفته، گزینهای مناسب برای کارگران ماهر و دانشجویان است. چین با هزینههای زندگی پایینتر و فرصتهای شغلی در بخش فناوری، برای متخصصان جذاب است. قبل از تصمیمگیری، تحقیق دقیق در مورد ویزاها، هزینهها و فرهنگ محلی ضروری است.
۱. چه نوع ویزایی برای مهاجرت به کره جنوبی نیاز است؟
بسته به هدف مهاجرت، میتوانید برای ویزای کار (S-3)، دانشجویی (D-2)، یا اقامت موقت (F-4) اقدام کنید. برای اقامت دائم، ویزای F-2 یا E-7-4 مناسب است.
۲. آیا یادگیری زبان برای مهاجرت به چین ضروری است؟
یادگیری زبان چینی برای تطبیق با فرهنگ و انجام کارهای روزمره بسیار مفید است، اما در شهرهای بزرگ مانند شانگهای، انگلیسی نیز تا حدی پذیرفته میشود.
۳. هزینه زندگی در کره جنوبی در مقایسه با چین چگونه است؟
هزینه زندگی در کره جنوبی، بهویژه در سئول، بالاتر از شهرهای چین مانند گوانگژو است. اجاره آپارتمان در کره جنوبی حدود ۱.۵ تا ۲.۵ میلیون وون و در چین حدود ۳,۵۰۰ تا ۷,۵۰۰ یوان است.
۴. آیا مهاجرت به چین برای کارگران غیرماهر امکانپذیر است؟
چین بیشتر به دنبال کارگران ماهر و متخصصان فناوری است، اما فرصتهایی برای کارگران غیرماهر در برخی مناطق وجود دارد.